خواندنی روزانه شوق پرهیز _ ۲۲ آبان

༻༻خواندنی روزانه شوق پرهیز ༻༻
༻༻༻༻༻༻༻༻༻༻༻
✧✧✧۲۲ آبان✧✧✧
به‌تدریج در پرتو قدم‌ها، به‌طور کامل به میزان غذایی که جسممان به آن نیاز دارد و حتی زمان مصرف آن آگاه می‌شویم، و گرسنگی روحانی را از گرسنگی جسمانی تشخیص می‌دهیم و به کمک ابزارها سعی می‌کنیم اجبار پرخوری را در یک نقطه متوقف کنیم.

در آغاز، تشخیص میان گرسنگی جسم و روح برایم دشوار بود. هر احساسی — از خشم تا اندوه — در ذهنم به زبان «بخور» ترجمه می‌شد. اما با کار کردن روی قدم‌ها و استفاده از ابزارهایی چون نوشتن، دعا، تماس با اعضا و مکث آگاهانه، یاد گرفتم بدنم را بشنوم. فهمیدم که گرسنگی جسمانی آرام و تدریجی است، اما گرسنگی روحانی ناگهانی و پرهیاهو. امروز وقتی تمایل شدیدی برای خوردن حس می‌کنم، پیش از آن‌که سراغ غذا بروم، از خودم می‌پرسم: «آیا بدنم واقعاً گرسنه است یا قلبم نیاز به توجه دارد؟» همین مکث ساده، قدرت اجبار را کم می‌کند.

به یاد دارم روزی بعد از یک گفت‌وگوی ناراحت‌کننده، ناگهان وسوسه شدم چیزی شیرین بخورم. به‌جای رفتن به آشپزخانه، نشستم و شروع به نوشتن کردم. در نوشتن، فهمیدم که دلتنگم و به نوازش درونی نیاز دارم، نه به قند. چند دقیقه بعد، میل شدید از بین رفت و جای خود را به آرامشی عمیق داد. آن روز دریافتم که «توقف اجبار»، یعنی انتخاب دوباره‌ی عشق به خود.

جمله‌ی تأکیدی روزانه:
امروز بدنم را با آگاهی و روحَم را با ارتباط تغذیه می‌کنم، نه با اجبار و ترس.

سؤال روزانه:
آیا می‌توانم امروز، پیش از خوردن، از خود بپرسم: «این گرسنگی از جسم من است یا از روحم؟»