خواندنی روزانه شوق پرهیز _ ۲۵ آبان

༻༻خواندنی روزانه شوق پرهیز ༻༻
༻༻༻༻༻༻༻༻༻༻༻
✧✧✧۲۵ آبان✧✧✧
ما از قدم اول درمی‌یابیم که چیزی به نام غذای خوب و بد وجود ندارد، و ما به دلیل خاطرات و تداعی‌های پشت هر غذا، آن غذای خاص را انتخاب می‌کنیم.

در گذشته، فهرست ذهنی بلندی از غذاهای «مجاز» و «ممنوع» برای خود ساخته بودم. اما در بهبودی یاد گرفتم که غذا فقط غذاست — نه دشمن است، نه پناهگاه. بارِ احساسی و خاطرات ماست که به آن معنا می‌دهد. گاهی لقمه‌ای کوچک از غذایی خاص، در واقع تلاشی است برای زنده کردن لحظه‌ای از عشق، امنیت یا آرامشِ گذشته. وقتی به این آگاهی می‌رسم، قضاوت درباره‌ی غذا متوقف می‌شود و تمرکزم به درون برمی‌گردد: «چه احساسی در من زنده شده است؟ چه نیازی دارم که می‌خواهم با غذا برطرفش کنم؟» این آگاهی، دروازه‌ی آزادی است.

به یاد دارم غذایی بود که همیشه با مادرم می‌خوردم؛ هر بار که ناراحت می‌شدم، ناخودآگاه سراغ آن می‌رفتم. روزی در نوشتن‌های قدم اول، فهمیدم آن غذا برایم نماد تسلی و حضور مادر است، نه فقط طعمی دلپذیر. از آن پس، وقتی دلتنگی سراغم می‌آمد، به‌جای خوردن، با یاد و عشق به مادرم دعا می‌کردم یا می‌نوشتم. این کار ساده، نیازم را در سطحی عمیق‌تر سیر کرد.

جمله‌ی تأکیدی روزانه:
امروز غذا را با آگاهی می‌بینم، نه با قضاوت. می‌دانم که احساسات من‌اند که نیاز به مراقبت دارند، نه لقمه‌ها.

سؤال روزانه:
آیا می‌توانم امروز، وقتی تمایل خاصی به خوردن چیزی دارم، بپرسم: «این غذا برای من چه خاطره یا احساسی را زنده می‌کند؟»