خواندنی روزانه شوق پرهیز _ ۲۷ آبان
༻༻خواندنی روزانه شوق پرهیز ༻༻
༻༻༻༻༻༻༻༻༻༻༻
✧✧✧۲۷ آبان✧✧✧
هرچه از خود و دیگران بیشتر رنجش میگرفتیم، جنگمان با غذا هم بیشتر و پرخوریمان فعالتر میشد. به تبع، دایرهی ارتباطمان با واقعیت خود و دنیای پیرامونمان هم تنگتر میشد. ما بهتدریج دیگر تحمل فرد درون آینه را هم نداشتیم و او را غریبهترین فرد زندگیمان میدیدیم.
در آغاز، فکر میکردم مشکل فقط غذاست؛ اما با بهبودی فهمیدم که پرخوری و پرهیز، انعکاس احساسات سرکوبشده و رنجشهای ناپذیرفته است. هر بار که خشم، ترس یا حسادت را نادیده میگرفتم، پرخوری فعال میشد و ارتباطم با خودم و جهان اطرافم کاهش مییافت. یاد گرفتم که دیدن و پذیرش احساساتم، حتی وقتی دردناکاند، نقطهی آغاز آزادی است.
به یاد دارم روزی که بعد از یک بحث با دوستی، شدیداً عصبانی و دلخور بودم، وسوسهی خوردن چیزهای ممنوعه سراغم آمد. به جای واکنش فوری، نفس عمیق کشیدم و به آینه نگاه کردم و گفتم: «این منم، با تمام خشم و دردش، اما هنوز ارزشمندم.» سپس نوشتن احساسم را آغاز کردم و آرامش کمکم بازگشت. آن لحظه فهمیدم که پذیرش خود، کلید شکست چرخهی پرخوری است.
جملهی تأکیدی روزانه:
امروز خودم را با تمام نقصها و احساساتم میبینم و با مهربانی پذیرای او هستم.
سؤال روزانه:
آیا امروز میتوانم وقتی رنجش سراغم آمد، آن را بپذیرم و بدون فرار به غذا، با خودم و احساساتم صادق باشم؟
