خواندنی روزانه شوق پرهیز | ۵ مرداد

ما پرخوران بی‌اختیار، سالیان زیادی تحت تأثیر دیگران و محیط پیرامون‌مان، فرمانبردار غذا و دیدگاه‌ها، افکار و باورهای افراطی خود بوده‌ایم.در این میان، ما اغلب صدای واقعی خود را گم کرده بودیم؛ آن‌قدر در تأثیرپذیری از بیرون و آشفتگی درون غرق شده بودیم که تشخیص این‌که «واقعاً چه احساسی داریم» یا «چه می‌خواهیم» برایمان دشوار شده بود.به همین دلیل، پیدا کردن نگرش منحصر به‌فرد خودمان، آرزویی بود که گاهی تحقق آن غیرممکن به نظر می‌رسید.ما یا شبیه دیگران فکر می‌کردیم، یا در واکنش به آن‌ها، در افراطی دیگر قرار می‌گرفتیم؛ اما در هر دو حالت، از تعادل و هویت واقعی خود فاصله داشتیم.در مسیر بهبودی، به‌تدریج یاد می‌گیریم که از این تأثیرپذیری‌های ناآگاهانه فاصله بگیریم. ما شروع می‌کنیم به شنیدن صدای درون‌مان؛ صدایی که سال‌ها زیر لایه‌های ترس، عادت و بیماری پنهان شده بود.ما می‌آموزیم که لازم نیست افراطی فکر کنیم یا واکنشی عمل کنیم. می‌توانیم مکث کنیم، ببینیم، احساس کنیم و سپس آگاهانه انتخاب کنیم.نگرش منحصر به‌فرد ما، چیزی نیست که ناگهان پیدا شود؛ بلکه در مسیر صداقت با خود، تجربه و ارتباط سالم با دیگران، به‌تدریج شکل می‌گیرد.امروز به خودم اجازه می‌دهم که متفاوت ببینم، متفاوت فکر کنم و به تدریج، خود واقعی‌ام را کشف کنم

.✧ جمله تأکیدی روزانه:

من به تدریج نگرش واقعی و متعادل خود را پیدا می‌کنم.✧

سؤال روزانه:

امروز در کجا می‌توانم به جای پیروی از افراط یا دیگران، انتخابی آگاهانه و از درون خودم داشته باشم؟